Ustawodawstwo Unii Europejskiej gwarantuje usługodawcom z państw członkowskich Unii prawa, które nie mogą być ograniczane przez poszczególne państwa członkowskie. Wynika to z treści artykułów 49-55 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w których zakazuje się stosowania ograniczeń w swobodnym przepływie usług między państwami członkowskimi na rynku wewnętrznym UE. Wspomniane prawa zostały już także wyraźnie potwierdzone w dotychczasowym orzecznictwie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, z którego wynika, że:

• nie można żądać od usługodawcy założenia siedziby na terenie państwa, gdzie ma być świadczona usługa;
• zabroniony jest wymóg, aby personel kluczowy posiadał stałe miejsce zamieszkania na terenie państwa, w którym świadczona jest usługa;
• nie można zmusić usługodawcy, żeby płacił składki ubezpieczeniowe za swoich pracowników w kraju świadczenia usług, jeśli ma już opłacone składki w kraju, w którym ma siedzibę;
• niedozwolone jest żądanie uzyskania zezwolenia na świadczenie niektórych usług bez uwzględnienia rękojmi należytego wykonania usługi już zagwarantowanej w kraju macierzystym, w którym usługodawca ma siedzibę. Pewne dodatkowe ograniczenia mogą dotyczyć usług o szczególnym charakterze, jak np. usługi medyczne. Państwo przyjmujące usługodawcę ma obowiązek wziąć pod uwagę, że daje on gwarancje właściwego wykonania usługi w państwie swojej siedziby;
• zabroniony jest wymóg posiadania odpowiedniej formy prawnej przez usługodawcę.

Do góry