Podstawą ponadgranicznego świadczenia usług powinien być dobrze skonstruowany kontrakt (np.umowa o dzieło) zawarty z usługobiorcą zagranicznym, zlecającym wykonanie określonej usługi. W umowie tej strony określają m.in. zakres, warunki, termin i miejsce wykonania usługi. Pozwala to uniknąć zakwalifikowania działalności usługowej jako tzw. ukrytego zakładania przedsiębiorstw. To ostatnie dotyczy sytuacji, gdy np. przedsiębiorca z jednego państwa członkowskiego wykorzystuje przepisy o swobodzie świadczenia usług, żeby uniknąć pewnych wymogów stawianych przez prawo kraju przyjmującego wobec osób zakładających przedsiębiorstwo w danym państwie członkowskim.

Usługodawcy świadczący usługi na rynku wewnętrznym UE są zobowiązani płacić składki na ubezpieczenia społeczne każdorazowo w tym państwie członkowskim, w którym prowadzą „istotną działalność” gospodarczą. Wynika to z orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (Sprawa C-404/98 [2000] ECR I-1795).

 Przedsiębiorcy, którzy delegują swoich pracowników do innego kraju członkowskiego, muszą w normalnych warunkach prowadzić działalność w państwie macierzystym i wykonywać tam znaczną część swoich prac. Natomiast firmy, które są zarejestrowane w jednym państwie członkowskim, a prowadzą całą swoją działalność na terenie innego państwa członkowskiego, są zobowiązane opłacać składki w tym państwie, w którym faktycznie jest wykonywana praca. Wyjątki od tej zasady dotyczą pracowników delegowanych na okres do 12 miesięcy, co wynika z rozporządzenia 1408/71 „w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie”.


Do góry